شماره پذیرفته نمی‌شود

بررسی شکل شماره در خود دستگاه هیچ هزینه و زمانی ندارد. تلاش برای تماس با یک شماره بدشکل، رفت‌وبرگشتی تا شبکه ایجاد می‌کند، خطایی می‌دهد که اغلب بیش از حد کلی و نامشخص است و گاهی شما را به چیزی وصل می‌کند که قصدش را نداشته‌اید — شماره‌ای که یک رقم کم دارد لزوماً تخصیص‌نیافته نیست و در چند کشور ممکن است به یک سرویس پولی برسد.

بنابراین برنامه ابتدا اعتبارسنجی می‌کند. بررسی می‌کند که شماره با یک کد کشور واقعی شروع شود، بخش ملی برای آن کشور طولی قابل‌قبول داشته باشد و — در کشورهایی که بازه‌های جداگانه‌ای منتشر می‌کنند — رقم‌های ابتدایی نشان دهند که شماره همراه است یا ثابت. با این کار، پیش از صرف هرگونه پول یا زمان، اکثریت قریب‌به‌اتفاق شماره‌های اشتباه شناسایی می‌شوند.

این بررسی نمی‌تواند به شما بگوید خط فعال است یا نه، چه کسی مالک آن است یا آیا به اپراتور دیگری منتقل شده است. هیچ چیزی که روی تلفن اجرا شود نمی‌تواند چنین کاری کند. مشخص کردن فعال بودن یک شماره یا به برقراری تماس نیاز دارد یا به جست‌وجوی پولی در پایگاه داده خود اپراتور؛ هر ابزاری که بدون انجام یکی از این دو کار، علامت سبزی با عنوان “فعال” نشان دهد، در واقع فقط نتیجه‌ای نحوی را با برچسبی گمراه‌کننده نمایش می‌دهد.

عادتی که جلوی همه این مشکلات را می‌گیرد، ذخیره کردن تمام شماره‌ها به شکل بین‌المللی است، حتی شماره‌های کشور خودتان. این کار وقتی در خانه هستید هیچ هزینه‌ای ندارد و تفاوت میان فهرست مخاطبانی است که در خارج از کشور کار می‌کند و فهرستی که کار نمی‌کند.

این قالب بین‌المللی E.164 نام دارد؛ نام آن از استاندارد ITU گرفته شده که این قالب را تعریف می‌کند: یک علامت به‌علاوه، یک تا سه رقم کد کشور و در مجموع حداکثر پانزده رقم، بدون فاصله، پرانتز یا نشانه‌گذاری. شماره‌ای که به این شکل نوشته شود از هر جای دنیا معنای یکسانی دارد، مستقیماً از هر جا شماره‌گیری می‌شود و وقتی دو برنامه یک مخاطب مشترک را همگام می‌کنند، به‌درستی از ایجاد موارد تکراری جلوگیری می‌کند.

تلفن‌ها شماره‌های ذخیره‌شده را با هر قالب محلی که برای خواننده آشناست نمایش می‌دهند، بنابراین خوانایی کاهش پیدا نمی‌کند. تنها کار لازم، یک‌بار مرور کردن مخاطبان است و فایده آن را نخستین بار زمانی می‌بینید که از کشوری دیگر با خانه تماس می‌گیرید.

این مشکل تقریباً برای همه دست‌کم یک‌بار پیش می‌آید و توضیحش باعث می‌شود این قاعده را راحت‌تر به خاطر بسپارید، نه اینکه راحت‌تر فراموشش کنید.

وقتی با شماره‌گیر خود تلفن شماره‌گیری می‌کنید، تماس از طریق یک شبکه تلفن همراه برقرار می‌شود که می‌داند سیم‌کارت شما در کدام کشور ثبت شده و شما از نظر فیزیکی در کدام کشور هستید. همین زمینه باعث می‌شود قالب داخلی کار کند: شبکه صفر ابتدایی را به‌عنوان یک دستور می‌خواند، نه یک رقم، و کشور را به‌جای شما تکمیل می‌کند.

تماس اینترنتی چنین زمینه‌ای ندارد. تماس از یک اتصال داده برقرار می‌شود، نه از یک کشور، و چیزی وجود ندارد که بتواند کد کشورِ جاافتاده را حدس بزند. بنابراین شماره باید همه‌چیز را در خود داشته باشد: علامت به‌علاوه که بین‌المللی بودن آن را مشخص می‌کند، کد کشور و شماره ملی که دستور داخلی از آن حذف شده است. این محدودیت برنامه نیست؛ تعریف یک شماره بین‌المللی همین است.

عادت عملی‌ای که این مشکل را برای همیشه از بین می‌برد، ذخیره کردن تمام شماره‌ها در مخاطبان به شکل بین‌المللی است، حتی شماره‌های داخل کشور خودتان. تلفن‌ها در هر حال آن‌ها را با قالب محلی نمایش می‌دهند، بنابراین خوانایی کاهش پیدا نمی‌کند و روزی که از کشوری دیگر با خانه تماس بگیرید، لازم نیست در شرایط پراسترس کد کشور را پیدا کنید.