Telvio نمی‌تواند با خدمات اضطراری تماس بگیرد

تماس اضطراری فقط یک تماس معمولی با شماره‌ای ویژه نیست. وقتی از یک تلفن همراه با شماره اضطراری تماس می‌گیرید، شبکه کاری انجام می‌دهد که هیچ اپلیکیشنی از عهده آن برنمی‌آید: مشخص می‌کند به کدام دکل مخابراتی متصل هستید، محل شما را تخمین می‌زند و تماس را به مرکز پاسخ‌گویی اضطراری مسئول آن محل وصل می‌کند. اپراتوری که پاسخ می‌دهد می‌تواند پیش از آنکه کلمه‌ای بگویید، موقعیت تقریبی شما را ببیند و در بسیاری از کشورها می‌تواند موقعیت دقیق را از تلفن همراه درخواست کند.

تماس اینترنتی هیچ‌کدام از این اطلاعات را منتقل نمی‌کند. آنچه به سرورهای ما می‌رسد، یک اتصال داده از یک آدرس IP است که در بهترین حالت یک منطقه را نشان می‌دهد و اگر از VPN یا شبکه سازمانی استفاده کنید، اغلب حتی کشوری کاملاً متفاوت را نشان می‌دهد. نه دکلی در کار است، نه شبکه سرویس‌دهنده‌ای و نه چیزی که به کسی بگوید از نظر فیزیکی کجا هستید. تماسی که بر اساس چنین اطلاعاتی مسیریابی شود، به مرکز خدمات اضطراری محل نادرست وصل می‌شود و هر ثانیه‌ای که صرف توضیح دادن این موضوع شود، یک ثانیه کمتر برای فرستادن کمک خواهد بود.

دلیل دوم، وابستگی است. تماس اضطراری باید زمانی هم کار کند که چیزهای دیگر از کار افتاده‌اند: بدون اعتبار، با تمام شدن بسته اینترنت، در شبکه‌ای که زیر بار است یا با تلفنی بدون سیم‌کارت. Telvio به یک اتصال داده فعال و موجودی مثبت نیاز دارد و هر دو ممکن است دقیقاً زمانی که بیش از همیشه به تماس نیاز دارید، در دسترس نباشند. سرویسی که از هر 100 بار 99 بار کار می‌کند، برای یک اپلیکیشن تماس کاملاً مناسب است، اما برای یک سرویس اضطراری قابل قبول نیست.

این موضوع مختص Telvio نیست. همه اپلیکیشن‌های تماس اینترنتی با همین محدودیت‌ها روبه‌رو هستند و نهادهای قانون‌گذار در بیشتر کشورها از چنین سرویس‌هایی می‌خواهند یا موقعیت تأییدشده و دسترسی مستقل از شبکه فراهم کنند، یا به‌روشنی اعلام کنند که از تماس اضطراری پشتیبانی نمی‌کنند. این صفحه همان اعلام است.

خطری که این صفحه به آن می‌پردازد این نیست که شما فراموش کنید. خطر این است که شخص دیگری تصور اشتباهی داشته باشد. کسی که می‌بیند شما با یک اپلیکیشن تماس‌های بین‌المللی می‌گیرید، به‌طور منطقی نتیجه می‌گیرد که آن اپلیکیشن برای تماس گرفتن است و در شرایط بحرانی به سراغ همان چیزی می‌رود که دیده کار می‌کند.

این اتفاق دقیقاً در خانواده‌هایی محتمل‌تر است که اپلیکیشنی مثل این در آن‌ها استفاده می‌شود: تلفن‌های مشترک، بستگان مسن‌تری که شخص دیگری این اپلیکیشن را به آن‌ها نشان داده، کودکانی که از تلفن والدین استفاده می‌کنند و افرادی که در خارج از کشور زندگی می‌کنند و مطمئن نیستند در محل حضورشان باید با کدام شماره اضطراری تماس بگیرند. اگر هرکدام از این موارد درباره وضعیت شما صدق می‌کند، همان 2 دقیقه‌ای که برای گفتن جمله «در مواقع اضطراری از اپلیکیشن معمولی تلفن استفاده کن، نه این یکی» صرف می‌شود، مفیدترین نکته این صفحه است.

همچنین بهتر است پیش از آنکه به شماره اضطراری نیاز پیدا کنید، شماره اضطراری کشور محل حضورتان را بدانید. مسافران معمولاً شماره اضطراری کشور خودشان را می‌گیرند. بسیاری از شبکه‌های موبایل یک شماره اضطراری خارجی را به شماره محلی تبدیل می‌کنند، اما همه این کار را انجام نمی‌دهند و در شرایط اضطراب نباید به آن تکیه کرد.

بخش بزرگی از افرادی که از اپلیکیشنی مثل این استفاده می‌کنند، آن را یکی از اعضای خانواده به آن‌ها نشان داده است: فرزند بزرگسالی که آن را برای والدش نصب کرده یا کسی که تلفن یکی از بستگانش را پس از مهاجرت او به خارج از کشور راه‌اندازی کرده است. اگر شما چنین کاری انجام می‌دهید، تا وقتی تلفن در دستتان است، انجام دادن 3 کار ارزش دارد.

شماره‌گیر خود تلفن را به او نشان دهید و روشن بگویید که برای مواقع اضطراری باید از همان استفاده کند. شماره اضطراری محلی را به‌عنوان مخاطب ذخیره کنید تا در جایی وجود داشته باشد که او دنبالش می‌گردد. همچنین مطمئن شوید شماره موبایل خودش همچنان تماس‌های ورودی را دریافت می‌کند، چون خدمات اضطراری برای تماس مجدد با او از همان شماره استفاده خواهند کرد.

اگر می‌خواهید این مطلب را به‌صورت مکتوب در اختیار کسی بگذارید، این صفحه ثابت است و جابه‌جا نخواهد شد. این مطلب همچنین به همه زبان‌هایی که این سایت به آن‌ها منتشر شده، در دسترس است؛ و برای این موضوع خاص، دلیل اصلی ترجمه شدن آن همین است.