Telvio kan geen hulpdiensten bellen

Een noodoproep is geen gewoon gesprek met een speciaal nummer. Wanneer je vanaf een mobiele telefoon een noodnummer belt, doet het netwerk iets wat geen enkele app kan: het bepaalt met welke zendmast je verbonden bent, berekent waar je bent en verbindt het gesprek door met de meldkamer die voor die locatie verantwoordelijk is. De centralist die opneemt, kan je geschatte locatie zien voordat je iets zegt en kan in veel landen een precieze locatie bij je telefoon opvragen.

Bij een internetgesprek ontbreekt dat allemaal. Wat onze servers bereiken, is een dataverbinding vanaf een IP-adres. Dat geeft hooguit een regio aan en vaak zelfs een heel ander land als je een VPN of bedrijfsnetwerk gebruikt. Er is geen zendmast, geen mobiel netwerk dat je bedient en niets wat aangeeft waar je fysiek bent. Een gesprek dat op die basis wordt doorgestuurd, zou bij een hulpdienst op de verkeerde plek terechtkomen. Elke seconde die je vervolgens kwijt bent aan uitleg, is een seconde waarin er geen hulp wordt gestuurd.

De tweede reden is afhankelijkheid. Een noodoproep moet werken wanneer andere zaken niet werken: geen beltegoed, een uitgeputte databundel, een overbelast netwerk of een telefoon zonder simkaart. Telvio heeft een werkende dataverbinding en een positief saldo nodig, en beide kunnen juist ontbreken wanneer je het meest dringend moet bellen. Een dienst die het negenennegentig van de honderd keer doet, is een prima belapp en een ongeschikte hulpdienst.

Dit geldt niet alleen voor Telvio. Elke applicatie voor bellen via internet heeft met dezelfde beperkingen te maken. In de meeste landen verplichten toezichthouders dergelijke diensten daarom om óf een geverifieerde locatie en netwerkonafhankelijke toegang te bieden, óf duidelijk te vermelden dat ze geen noodoproepen ondersteunen. Deze pagina is die vermelding.

Het risico waar deze pagina over gaat, is niet dat jij het vergeet. Het is dat iemand anders ervan uitgaat dat het wel kan. Iemand die je internationale gesprekken ziet voeren vanuit een app, concludeert terecht dat de app gesprekken kan voeren en grijpt in een crisis naar wat die persoon heeft zien werken.

Dat is vooral waarschijnlijk in precies de huishoudens waarin een app als deze wordt gebruikt: gedeelde telefoons, oudere familieleden aan wie de app door iemand anders is uitgelegd, kinderen die de telefoon van een ouder gebruiken en mensen die in het buitenland wonen en niet zeker weten welk noodnummer geldt op de plek waar ze zijn. Als dit op jouw situatie van toepassing is, zijn de twee minuten die het kost om te zeggen “gebruik bij een noodgeval de gewone telefoonapp, niet deze” het nuttigste onderdeel van deze pagina.

Het is ook verstandig om het noodnummer te kennen van het land waar je bent, voordat je het nodig hebt. Reizigers bellen vaak het nummer uit hun thuisland. Veel mobiele netwerken zetten een buitenlands noodnummer om naar het lokale nummer, maar niet allemaal. Daar kun je onder stress dus niet op rekenen.

Een groot deel van de mensen die zo'n app gebruiken, heeft die van een familielid uitgelegd gekregen: een volwassen kind dat de app voor een ouder installeert of iemand die een telefoon instelt voor een familielid dat naar het buitenland is verhuisd. Als dat voor jou geldt, zijn er drie dingen die je kunt doen zolang je de telefoon in handen hebt.

Laat de eigen telefoonapp zien en zeg duidelijk dat die voor noodgevallen is. Sla het lokale noodnummer op als contact, zodat het ergens staat waar die persoon zal kijken. Controleer ook of het eigen mobiele nummer nog inkomende gesprekken ontvangt, want dat is het nummer waarop een hulpdienst terugbelt.

Als je dit schriftelijk wilt doorgeven, blijft deze pagina beschikbaar en wordt hij niet verplaatst. De pagina is ook beschikbaar in elke taal waarin deze site wordt gepubliceerd. Juist voor dit onderwerp is dat de reden om hem überhaupt te vertalen.