Het nummer wordt niet geaccepteerd

Lokaal controleren of de opbouw van een nummer klopt kost niets en geen tijd. Een gesprek naar een verkeerd opgebouwd nummer proberen kost een heen-en-terugverbinding met het netwerk, levert vaak een weinig concrete foutmelding op en kan soms verbinding maken met iets wat je niet bedoelde — een nummer dat één cijfer te kort is, is niet per se niet toegewezen en is in enkele landen een betaalde dienst.

Daarom controleert de app het nummer eerst. De app controleert of het nummer met een echte landcode begint, of het nationale deel een aannemelijke lengte heeft voor dat land en — als een land verschillende reeksen publiceert — of de eerste cijfers aangeven of het om een mobiel of vast nummer gaat. Zo wordt het overgrote merendeel van de verkeerde nummers onderschept voordat er geld of tijd wordt besteed.

Wat deze controle niet kan doen, is aangeven of de lijn in gebruik is, wie de eigenaar is of dat het nummer naar een andere provider is overgezet. Niets dat op een telefoon draait kan dat. Om vast te stellen of een nummer actief is, moet je bellen of via een betaalde lookup de eigen database van de provider raadplegen. Een tool die een groen vinkje met het label “active” toont zonder een van die dingen te doen, laat dus een syntactisch resultaat zien met een misleidend label.

De gewoonte die dit allemaal voorkomt, is elk nummer in internationale vorm opslaan, ook de nummers in je eigen land. Thuis kost dat niets en het maakt het verschil tussen een contactenlijst die in het buitenland werkt en een die dat niet doet.

De internationale vorm heet E.164, naar de ITU-standaard die deze vorm definieert: een plusteken, één tot drie cijfers als landcode en in totaal maximaal vijftien cijfers, zonder spaties, haakjes of leestekens. In deze vorm betekent een nummer overal ter wereld hetzelfde, kun je het overal rechtstreeks bellen en worden dubbele vermeldingen correct samengevoegd wanneer twee apps hetzelfde contact synchroniseren.

Telefoons geven opgeslagen nummers weer in de lokale vorm die de lezer verwacht, dus dat kost niets aan leesbaarheid. Het enige werk is eenmalig je contacten nalopen. Het moment waarop dit voordeel oplevert, is de eerste keer dat je vanuit een ander land naar huis probeert te bellen.

Bijna iedereen loopt hier wel een keer tegenaan. Als je de uitleg kent, is de regel makkelijker te onthouden dan te vergeten.

Wanneer je belt met de eigen telefoonkiezer van je telefoon, wordt het gesprek gevoerd via een mobiel netwerk dat weet in welk land je simkaart geregistreerd is en in welk land je je fysiek bevindt. Dankzij die context werkt een binnenlandse notatie: het netwerk leest een eerste nul als een instructie en niet als een cijfer, en vult de landcode voor je in.

Een internetgesprek heeft die context niet. Het wordt gevoerd via een dataverbinding en niet vanuit een land, en er is niets waaruit de ontbrekende landcode kan worden afgeleid. Het nummer moet daarom alles bevatten: het plusteken dat aangeeft dat het om een internationaal nummer gaat, de landcode en het nationale nummer zonder de binnenlandse instructie. Dat is geen beperking van de app; zo werkt een internationaal nummer.

De praktische gewoonte die het probleem definitief voorkomt, is elk nummer in je contacten in internationale vorm opslaan, ook de nummers thuis. Telefoons geven ze toch in de lokale vorm weer, dus dat kost niets aan leesbaarheid. Op de dag dat je vanuit een ander land naar huis wilt bellen, hoef je dan niet onder tijdsdruk de landcode uit te zoeken.