Numer nie jest akceptowany

Lokalne sprawdzenie formatu numeru nic nie kosztuje i zajmuje chwilę. Próba połączenia z nieprawidłowym numerem wymaga wysłania żądania do sieci, często kończy się mało pomocnym, ogólnym błędem, a czasem łączy z czymś, z czym nie zamierzasz się łączyć — numer krótszy o jedną cyfrę nie musi być nieprzydzielony, a w kilku krajach może prowadzić do płatnej usługi.

Dlatego aplikacja najpierw sprawdza numer. Weryfikuje, czy zaczyna się on od prawidłowego kodu kraju, czy część krajowa ma prawdopodobną długość dla tego kraju oraz — jeśli dany kraj publikuje odrębne zakresy — czy początkowe cyfry wskazują na numer komórkowy lub stacjonarny. Dzięki temu można wykryć zdecydowaną większość nieprawidłowych numerów, zanim zostaną wykorzystane pieniądze lub czas.

Takie sprawdzenie nie pozwala jednak stwierdzić, czy linia działa, do kogo należy ani czy została przeniesiona do innego operatora. Nie potrafi tego zrobić nic, co działa na telefonie. Ustalenie, czy numer jest aktywny, wymaga wykonania połączenia albo sprawdzenia bazy operatora za pomocą płatnej usługi. Każde narzędzie, które pokazuje zielony znacznik z etykietą “aktywny”, nie wykonując żadnej z tych czynności, prezentuje wynik sprawdzenia składni pod mylącą etykietą.

Nawykiem, który zapobiega wszystkim tym problemom, jest zapisywanie każdego numeru w formacie międzynarodowym, także numerów z własnego kraju. W domu nic to nie kosztuje, a decyduje o tym, czy lista kontaktów będzie działać za granicą.

Format międzynarodowy nazywa się E.164 — od nazwy standardu ITU, który go definiuje. Składa się ze znaku plus, od jednej do trzech cyfr kodu kraju oraz maksymalnie piętnastu cyfr łącznie, bez spacji, nawiasów i znaków interpunkcyjnych. Zapisany w ten sposób numer oznacza to samo z każdego miejsca na świecie, można go bezpośrednio wybrać z dowolnego miejsca, a także prawidłowo usunąć duplikaty, gdy dwie aplikacje synchronizują ten sam kontakt.

Telefony wyświetlają zapisane numery w lokalnym formacie oczekiwanym przez użytkownika, więc nie wiąże się to z utratą czytelności. Wystarczy jednorazowo przejrzeć kontakty, a korzyść pojawi się przy pierwszej próbie połączenia do domu z innego kraju.

Prawie każdemu zdarza się to przynajmniej raz. Gdy zrozumiesz wyjaśnienie, łatwo zapamiętasz tę zasadę.

Gdy wybierasz numer za pomocą własnego telefonu, połączenie jest realizowane przez sieć komórkową, która wie, w jakim kraju zarejestrowana jest Twoja karta SIM i w jakim kraju fizycznie się znajdujesz. To właśnie ten kontekst pozwala użyć formatu krajowego: sieć odczytuje początkowe zero jako instrukcję, a nie jako cyfrę, i sama uzupełnia kod kraju.

Połączenie internetowe nie ma takiego kontekstu. Jest realizowane przez połączenie transmisji danych, a nie z konkretnego kraju, więc nic nie może na tej podstawie ustalić brakującego kodu kraju. Numer musi więc zawierać wszystkie informacje: znak plus oznaczający format międzynarodowy, kod kraju oraz numer krajowy bez krajowej instrukcji wybierania. Nie jest to ograniczenie aplikacji — właśnie tym jest numer międzynarodowy.

Praktyczny nawyk, który trwale usuwa ten problem, to zapisywanie każdego numeru w kontaktach w formacie międzynarodowym, także numerów krajowych. Telefony i tak wyświetlają je w lokalnym formacie, więc nie tracisz na czytelności, a gdy spróbujesz zadzwonić do domu z innego kraju, nie będziesz musieć w pośpiechu ustalać kodu kraju.