Walidator numerów telefonów

Warto powiedzieć to wprost, ponieważ większość narzędzi o tej nazwie tego nie robi.

Ten walidator sprawdza składnię numeru na podstawie opublikowanych krajowych planów numeracyjnych. Potwierdza, że numer zaczyna się od prawidłowego kodu kraju, że jego część krajowa ma wiarygodną długość dla danego kraju oraz — jeśli kraj publikuje odrębne zakresy prefiksów — że początkowe cyfry należą do zakresu numerów komórkowych lub stacjonarnych. Te trzy kontrole wykrywają zdecydowaną większość nieprawidłowych numerów: literówki, brakujące cyfry, pozostawione zero prefiksu krajowego oraz numer wpisany bez kodu kraju.

Nie może powiedzieć, czy linia jest aktywna. Żadne narzędzie działające w przeglądarce nie potrafi tego sprawdzić. Ustalenie, czy numer działa, wymaga wykonania połączenia albo sprawdzenia rejestru Home Location Register operatora za pomocą płatnej usługi lookup, a każde bezpłatne narzędzie, które pokazuje zielony haczyk z etykietą "active", prezentuje wynik kontroli składni i opatruje go mylącym określeniem.

Nie może też powiedzieć, do kogo należy numer, czy został przeniesiony do innego operatora ani czy jest numerem wirtualnym. W szczególności przenoszenie numerów sprawiło, że identyfikacja operatora na podstawie prefiksu jest niewiarygodna na większości rozwiniętych rynków: numer zaczynający się od zakresu historycznie przypisanego jednemu operatorowi mógł zostać przeniesiony wiele lat temu. Zakresy prefiksów nadal wiarygodnie odróżniają numery komórkowe od stacjonarnych, ponieważ nie można przenosić numerów między tymi kategoriami.

E.164 to standard ITU określający, czym jest międzynarodowy numer telefonu: maksymalnie piętnaście cyfr, z czego od jednej do trzech stanowi kod kraju, bez innych znaków interpunkcyjnych. W zapisie umieszcza się przed nim znak plus, który wskazuje, że jest to numer międzynarodowy, a nie lokalny.

Praktyczny argument za przechowywaniem numerów w formacie E.164 jest taki, że to jedyna jednoznaczna forma. 020 7946 0958 oznacza numer londyński dla brytyjskiego odbiorcy, ale dla systemu w innym kraju nie oznacza nic. +442079460958 oznacza ten sam numer wszędzie, można go bezpośrednio wybrać z dowolnego miejsca, a także prawidłowo sortować i usuwać duplikaty.

Częstym błędem w drugą stronę jest przechowywanie numeru w formacie E.164 i wyświetlanie go w tej postaci. Osoba oglądająca własny numer chce widzieć go w rozpoznawalnym dla siebie formacie krajowym, dlatego właściwa architektura polega na przechowywaniu jednej postaci kanonicznej i formatowaniu jej na potrzeby wyświetlania — nigdy odwrotnie.

Limit piętnastu cyfr jest twardym ograniczeniem standardu, a numer dłuższy od tej wartości jest nieprawidłowy niezależnie od tego, co zaakceptował formularz. Najkrótsze prawidłowe numery są znacznie krótsze: niektóre państwa wyspiarskie Pacyfiku wydają pięciocyfrowe numery krajowe, dlatego długość trzeba sprawdzać dla każdego kraju osobno, a nie według globalnego minimum.

Plan numeracyjny każdego kraju rezerwuje bloki początkowych cyfr do określonych celów. W Wielkiej Brytanii 07 oznacza numery komórkowe, a 01 i 02 — geograficzne numery stacjonarne. W Indiach numery komórkowe zaczynają się od 6, 7, 8 lub 9. W Nigerii numery komórkowe zaczynają się od 070, 080, 081, 090 lub 091. W dużej części Europy kontynentalnej cyfra 6 lub 7 po kodzie kraju oznacza numer komórkowy.

To nadal działa, ponieważ granica między numerami komórkowymi a stacjonarnymi nie podlega przenoszeniu: numer może zostać przeniesiony między operatorami, ale nie może przejść z bloku komórkowego do geograficznego. Natomiast identyfikacja operatora na podstawie prefiksu jest niewiarygodna na większości rynków od czasu wprowadzenia przenoszenia numerów.

Dlaczego ma to znaczenie dla kosztu: w zdecydowanej większości krajów połączenie z numerem komórkowym kosztuje więcej niż połączenie z numerem stacjonarnym, czasem nawet kilkakrotnie więcej. Wiedza o tym, z którym typem numeru masz do czynienia przed wykonaniem połączenia, pozwala uniknąć różnicy między oczekiwanym rachunkiem a przykrą niespodzianką. W mniejszości krajów — między innymi w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Kenii — sytuacja jest odwrotna i połączenie z numerem komórkowym kosztuje mniej. Dlatego na naszych stronach stawek publikujemy obie kolumny, a nie jedną wartość "od".

W krajach z jednym zunifikowanym planem albo tam, gdzie przydział nie jest publikowany w rozdzielnej formie, pojawia się tu uczciwa informacja "nie można określić", a nie zgadywanie. North American Numbering Plan to największy taki przypadek: w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie numer kierunkowy w ogóle nie odróżnia numeru komórkowego od stacjonarnego — można to ustalić tylko na podstawie sprawdzenia w sieci.

Jeśli sprawdzasz numery zbiorczo — na liście klientów, w eksporcie rejestracji na wydarzenie lub w arkuszu odziedziczonym po kimś innym — właściwa kolejność działań jest następująca: usuń wszystko, co nie jest cyfrą ani początkowym znakiem plus, dodaj kod kraju, jeśli numer jest lokalny dla znanego rynku, usuń pozostawiony prefiks krajowy, a następnie sprawdź długość.

Kolejność ma znaczenie. Usunięcie prefiksu krajowego przed ustaleniem kraju powoduje usunięcie niewłaściwej cyfry w krajach, w których numery prawidłowo zaczynają się od 0 po kodzie kraju. Sprawdzenie długości przed dodaniem kodu kraju oznaczy każdy prawidłowy numer lokalny jako zbyt krótki.

Rekordy, które nie przejdą kontroli po wykonaniu wszystkich czterech kroków, są rzeczywiście uszkodzone i należy je poprawić u źródła, zamiast zgadywać. Numer krótszy o jedną cyfrę nie stanie się prawidłowy po dodaniu zera w pozornie odpowiednim miejscu; to błąd wprowadzania danych, który wymaga sięgnięcia do oryginału.

W przypadku więcej niż kilku tysięcy rekordów właściwym narzędziem będzie biblioteka zawierająca pełne metadane planów numeracyjnych, a nie strona internetowa. Ten walidator korzysta z tych samych opublikowanych danych planów co takie biblioteki, ale sprawdza jeden numer naraz.