E.164: چگونه شماره تلفنی بنویسیم که هر سیستمی آن را بپذیرد

E.164 چیست؟

E.164 استاندارد بین‌المللی است که نحوه نوشتن شماره تلفن را مشخص می‌کند تا هر شبکه‌ای در هر نقطه از جهان بتواند آن را بدون دانستن محل تماس‌گیرنده مسیریابی کند. این استاندارد توسط اتحادیه بین‌المللی مخابرات منتشر شده و دلیل این است که شماره‌ای که با علامت بعلاوه شروع می‌شود، از هر کشوری کار می‌کند.

این قاعده کوتاه است. یک شماره E.164 شامل این موارد است:

• یک + در ابتدا،
• کد تماس کشور (از 1 تا 3 رقم)،
• شماره ملی،
• در مجموع حداکثر 15 رقم بعد از علامت بعلاوه،
• و بدون فاصله، پرانتز، خط تیره یا نقطه.

+14155552671 یک شماره E.164 است. +442071838750 هم یک شماره E.164 است. (415) 555-2671 چنین قالبی ندارد و 020 7183 8750 نیز ندارد.

این استاندارد رسماً ITU-T Recommendation E.164 نام دارد و کدهای کشوری که تعیین می‌کند، همان کدهایی هستند که تمام سیستم‌های تلفن در جهان استفاده می‌کنند.

چرا همه فرم‌ها این قالب را می‌خواهند؟

چون شماره‌ای که با قالب محلی نوشته شود مبهم است، اما شماره‌ای با قالب E.164 ابهامی ندارد.

020 7183 8750 را در نظر بگیرید. این شماره در بریتانیا متعلق به لندن است. این شکل نوشتن هیچ نشانه‌ای از کشور شماره ندارد و صفر ابتدایی یک پیش‌شماره شهری است؛ یعنی دستور شماره‌گیری‌ای که فقط داخل بریتانیا معنا دارد و بخشی از خود شماره نیست. اگر این شماره به سیستمی در کشور دیگری داده شود، قابل مسیریابی نیست.

همین ارقام در قالب E.164 به شکل +442071838750 نوشته می‌شوند: بدون ابهام، مستقل و یکسان، چه تماس از لندن برقرار شود، چه از لاگوس یا لیما. تمام ارزش این استاندارد در همین است و به همین دلیل بانک‌ها، شرکت‌های هواپیمایی، پردازشگرهای پرداخت، سیستم‌های احراز هویت دومرحله‌ای و پلتفرم‌های پیام‌رسان بر استفاده از آن تأکید می‌کنند.

دلیل کمتر آشکار دیگری هم وجود دارد. E.164 برای هر شماره تلفن روی زمین دقیقاً یک رشته متعارف ایجاد می‌کند. پایگاهی که شماره‌ها را با قالب محلی ذخیره می‌کند، باید 0207 183 8750، 020-7183-8750 و +44 20 7183 8750 را به‌عنوان شماره‌هایی که ممکن است متعلق به یک مشتری باشند، در نظر بگیرد. اما پایگاهی که E.164 را ذخیره می‌کند چنین مشکلی ندارد، چون فقط یک روش برای نوشتن شماره وجود دارد.

چگونه یک شماره محلی را به E.164 تبدیل کنیم

سه مرحله وجود دارد و مرحله میانی همان جایی است که افراد معمولاً اشتباه می‌کنند.

1. کد تماس کشور را پیدا کنید. +1 برای ایالات متحده و کانادا، +44 برای بریتانیا، +91 برای هند، +49 برای آلمان و +7 برای روسیه و قزاقستان است. کد همه کشورها در بخش کدهای منطقه‌ای فهرست شده است.
2. پیش‌شماره شهری را حذف کنید. بیشتر کشورها هنگام شماره‌گیری داخلی، یک رقم، معمولاً 0 و گاهی 8، قبل از شماره قرار می‌دهند. این رقم یک دستور مسیریابی است، نه بخشی از شماره، و باید پیش از افزودن کد کشور حذف شود. این رایج‌ترین اشتباه است.
3. کد کشور و شماره را با یک علامت بعلاوه در ابتدا به هم وصل کنید و همه فاصله‌ها و جداکننده‌ها را حذف کنید.

کشور	شکل نوشتن محلی	پیش‌شماره شهری	E.164
بریتانیا	020 7183 8750	0	+442071838750
آلمان	030 901820	0	+4930901820
هند	022 2202 4000	0	+912222024000
استرالیا	(02) 9374 4000	0	+61293744000
روسیه	8 495 123-45-67	8	+74951234567
ایالات متحده	(415) 555-2671	none	+14155552671
مکزیک	55 1234 5678	none since 2019	+525512345678

ایالات متحده و کانادا پیش‌شماره شهری ندارند؛ عدد «1» که افراد پیش از شماره راه دور می‌گیرند، خود کد کشور است و به همین دلیل چیزی از شماره ایالات متحده حذف نمی‌شود. مکزیک در August 2019 پیش‌شماره شهری و پیش‌شماره جداگانه موبایل خود را لغو کرد، بنابراین راهنماهایی که پیش از آن زمان نوشته شده‌اند، نادرست هستند.

اگر ترجیح می‌دهید شماره را به‌جای بررسی دستی، با ابزار کنترل کنید، آن را در اعتبارسنج شماره تلفن وارد کنید تا کشور، طول مورد انتظار و موبایل یا ثابت بودن شماره بر اساس ارقام ابتدایی آن مشخص شود.

پنج اشتباهی که تبدیل را خراب می‌کنند

هرکدام از این اشتباه‌ها شماره‌ای تولید می‌کند که ظاهراً درست است، اما کار نمی‌کند.

نگه‌داشتن پیش‌شماره شهری. +44 020 7183 8750 رایج‌ترین اشتباه در جهان است. 0 باید حذف شود.

حذف صفر ابتدایی‌ای که بخشی از شماره است. این اشتباه برعکس مورد قبلی است و در کشورهایی رخ می‌دهد که پس از حذف پیش‌شماره شهری، شماره ملی واقعاً با صفر شروع می‌شود. ایتالیا نمونه کلاسیک است: شماره‌های ثابت ایتالیا در قالب بین‌المللی صفر ابتدایی خود را حفظ می‌کنند. بنابراین شماره 06 1234567 رم به شکل +3906 1234567 نوشته می‌شود، نه +396 1234567. ایتالیا دقیقاً به این دلیل استثنایی است که افراد در آن اشتباه می‌کنند؛ چون در همه‌جای دیگر قاعده برعکس است.

اضافه کردن کد خروج به‌همراه علامت بعلاوه. +01144… شماره محسوب نمی‌شود. در این حالت 00 و + هر دو یک کار را دو بار انجام می‌دهند.

استفاده از +1 برای هر شماره‌ای در آمریکای شمالی بدون بررسی کد منطقه. کد کشور +1 بین ایالات متحده، کانادا و 20 کشور حوزه کارائیب مشترک است. +1 876 متعلق به جامائیکا و +1 242 متعلق به باهاما است و هزینه تماس با هر دو، با شماره‌ای در ایالات متحده تفاوت زیادی دارد. اعتبارسنج شماره تلفن مشخص می‌کند که شماره +1 واقعاً متعلق به کدام کشور است.

ذخیره شماره در ستون عددی. در ادامه توضیح داده شده و قابل بازیابی نیست.

شماره‌هایی که با حروف نوشته می‌شوند چه؟

شماره‌هایی مانند 1-800-FLOWERS یک روش بازاریابی در آمریکای شمالی هستند که حروف را به ارقام صفحه‌کلید تبدیل می‌کند؛ ABC روی 2، DEF روی 3 و به همین ترتیب. این‌ها نوع متفاوتی از شماره نیستند، بلکه همان ارقام هستند که به شکلی به‌یادماندنی نوشته شده‌اند.

دو نکته را باید بدانید. این شماره‌ها فقط روی صفحه‌کلیدی کار می‌کنند که با همین نگاشت چیده شده باشد؛ چنین چیدمانی در آمریکای شمالی استاندارد است، اما در همه‌جا رایج نیست. همچنین فیلد شماره تلفن این حروف را برای شما تبدیل نمی‌کند؛ پیش از ذخیره یا شماره‌گیری، آن‌ها را به رقم تبدیل کنید. 1-800-FLOWERS برابر است با +18003569377.

E.164 شامل چه چیزهایی نمی‌شود

سه مورد اغلب با بخشی از شماره اشتباه گرفته می‌شوند، درحالی‌که چنین نیستند.

کد خروج. 00 در بیشتر نقاط جهان، 011 در ایالات متحده و کانادا و 810 در چند کشور. وقتی تلفن یا گوشی شما از علامت بعلاوه پشتیبانی نمی‌کند، این همان چیزی است که به‌جای علامت بعلاوه می‌گیرید. کد خروج به کشور تماس‌گیرنده تعلق دارد، نه به شماره؛ بنابراین هرگز در E.164 ظاهر نمی‌شود. +44 و 01144 مقصد یکسانی هستند که از دو مکان متفاوت شماره‌گیری شده‌اند.

داخلی. داخلی یک مرکز تلفن پس از برقراری تماس و با استفاده از تن‌های شماره‌گیری گرفته می‌شود و بخشی از شماره E.164 نیست. سیستم‌هایی که به ذخیره داخلی نیاز دارند، آن را در فیلدی جداگانه نگه می‌دارند. برای ارسال خودکار داخلی، شماره‌گیری داخلی‌ها و منوهای تلفنی را ببینید.

قالب‌بندی. فاصله‌ها، خط تیره‌ها، پرانتزها و نقطه‌ها، روش‌های نمایشی هستند. +44 20 7183 8750 شکل خواناتری برای نمایش +442071838750 است؛ قالب استاندارد هیچ‌کدام از این موارد را ندارد.

آیا شماره طولانی‌تر همیشه واقعی است؟

خیر، و سقف 15 رقمی اغلب اشتباه تفسیر می‌شود. E.164 مجموع شماره را به 15 رقم پس از علامت بعلاوه محدود می‌کند، اما تقریباً هیچ کشوری از هر 15 رقم استفاده نمی‌کند. شماره‌های ملی معمولاً 8 تا 11 رقم دارند، بنابراین یک شماره بین‌المللی کامل معمولاً با احتساب کد کشور، 10 تا 13 رقم دارد.

طول شماره یک معیار مفید، اما ناقص، برای بررسی اعتبار آن است. هر کشور یک طرح شماره‌گذاری منتشر می‌کند که طول شماره‌ها و پیش‌شماره‌های مورد استفاده را مشخص می‌کند و شماره‌ای که خارج از این محدوده باشد، نامعتبر است. اما طول به‌تنهایی نمی‌تواند مشخص کند که یک شماره اختصاص داده شده است یا نه؛ یعنی آیا واقعاً مشترکی در انتهای آن وجود دارد یا نه. فقط برقراری تماس یا استعلام از پایگاه داده اپراتور می‌تواند این موضوع را مشخص کند و هیچ اعتبارسنج آفلاینی، از جمله اعتبارسنج ما، ادعای دیگری ندارد.

آیا E.164 اپراتور یا موبایل بودن شماره را مشخص می‌کند؟

در گذشته، پیش‌شماره هر دو مورد را مشخص می‌کرد. امروز دیگر به‌طور قابل‌اعتماد هیچ‌کدام را مشخص نمی‌کند.

محدوده‌های پیش‌شماره در طرح شماره‌گذاری ملی به اپراتورها و انواع سرویس‌های مشخص اختصاص داده می‌شدند. بنابراین +447… نشان‌دهنده یک شماره موبایل در بریتانیا بود و ارقام بعدی شبکه را مشخص می‌کردند. سپس امکان انتقال شماره به وجود آمد و مشترکان توانستند هنگام تغییر اپراتور، شماره خود را حفظ کنند؛ این موضوع بخش مربوط به اپراتور را در بیشتر نقاط جهان برای همیشه از بین برد.

تمایز بین موبایل و تلفن ثابت بهتر باقی مانده است، چون امکان انتقال شماره معمولاً به جابه‌جایی بین اپراتورهای هم‌نوع محدود می‌شود. شماره‌ای که در یک محدوده موبایل شروع شود، تقریباً همیشه در همان محدوده باقی می‌ماند. این یک نشانه قوی است، اما قطعی نیست؛ و برای قیمت‌گذاری اهمیت دارد، چون در بیشتر کشورها تماس با موبایل و تلفن ثابت با نرخ‌های متفاوت محاسبه می‌شود. توضیح انتقال‌پذیری شماره مواردی را که هنوز قابل‌اعتماد هستند، پوشش می‌دهد.

ذخیره صحیح شماره‌ها

اگر در حال ساخت چیزی هستید که شماره تلفن نگه می‌دارد، سه قاعده می‌تواند از دردسرهای زیادی در آینده جلوگیری کند.

E.164 را ذخیره کنید و شماره را به شکل محلی نمایش دهید. رشته متعارف را در پایگاه داده نگه دارید و فقط هنگام نمایش، آن را برای خواننده قالب‌بندی کنید. روش برعکس، یعنی ذخیره چیزی که کاربر وارد کرده است، جدولی ایجاد می‌کند که در آن یک نفر سه بار ظاهر می‌شود.

شماره را به‌صورت متن ذخیره کنید، نه عدد. یک ستون عدد صحیح، علامت بعلاوه ابتدایی را بی‌صدا حذف می‌کند و در هر کشوری که پیش‌شماره شهری دارد، صفر ابتدایی را نیز از بین می‌برد. این یک باگ رایج از دست رفتن داده است و پس از وقوع قابل بازیابی نیست.

هنگام دریافت شماره، کشور را جداگانه بپرسید یا آن را بر اساس یک نشانه شناخته‌شده به‌طور پیش‌فرض تعیین کنید. فرمی که یک شماره محلی بدون کد کشور را می‌پذیرد و سعی می‌کند کشور را حدس بزند، برای دقیقاً همان کاربرانی اشتباه حدس می‌زند که بیش از همه به درست بودن آن نیاز دارند؛ یعنی افرادی که خارج از کشور هستند.

جمع‌بندی

E.164 شامل یک علامت بعلاوه، کد کشور و شماره ملی است که پیش‌شماره شهری آن حذف شده و به‌صورت یک رشته بدون فاصله با حداکثر 15 رقم نوشته می‌شود. +442071838750، نه 020 7183 8750.

تبدیل صحیح به یک مرحله وابسته است که افراد از آن صرف‌نظر می‌کنند: رقم ابتدایی پیش‌شماره شهری را حذف کنید؛ یعنی 0 در بریتانیا، آلمان، هند و استرالیا و 8 در روسیه، سپس کد کشور را اضافه کنید. کدهای خروج مانند 00 و 011 هرگز بخشی از شماره نیستند، داخلی‌ها هرگز بخشی از شماره نیستند و نویسه‌های قالب‌بندی نیز هرگز بخشی از شماره نیستند. قالب متعارف را به‌صورت متن ذخیره کنید، آن را با قالب محلی مورد انتظار خواننده نمایش دهید و همه سیستم‌های بعدی می‌توانند بدون پرسیدن محل شما، شماره را مسیریابی کنند.