E.164: Jak zapisać numer telefonu akceptowany przez każdy system

Czym jest E.164?

E.164 to międzynarodowy standard określający sposób zapisu numeru telefonu, tak aby każda sieć na świecie mogła przekierować połączenie bez wiedzy o tym, skąd dzwoniący wykonuje połączenie. Standard jest publikowany przez Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny i to dzięki niemu numer zaczynający się od znaku plus działa z każdego kraju.

Zasada jest prosta. Numer E.164 składa się z:

• początkowego +,
• kodu kraju (od 1 do 3 cyfr),
• numeru krajowego,
• łącznie z maksymalnie 15 cyframi po znaku plus,
• oraz bez spacji, nawiasów, myślników ani kropek.

+14155552671 jest numerem E.164. +442071838750 jest numerem E.164. (415) 555-2671 nim nie jest, podobnie jak 020 7183 8750.

Oficjalna nazwa standardu to zalecenie ITU-T E.164, a przypisane w nim kody krajów są używane przez każdy system telefoniczny na świecie.

Dlaczego każdy formularz wymaga tego formatu?

Ponieważ numer zapisany zgodnie z lokalnym zwyczajem jest niejednoznaczny, a numer w formacie E.164 nie.

Weźmy 020 7183 8750. W Wielkiej Brytanii jest to numer londyński. Zapisany w ten sposób nie wskazuje, do którego kraju należy, a początkowe zero to prefiks krajowy — instrukcja wybierania mająca znaczenie tylko w Wielkiej Brytanii, a nie część samego numeru. Przekazany do systemu w innym kraju nie może zostać prawidłowo skierowany.

Te same cyfry w formacie E.164 to +442071838750: zapis jednoznaczny, kompletny i identyczny niezależnie od tego, czy połączenie pochodzi z Londynu, Lagos czy Limy. Na tym polega cała wartość tego standardu i dlatego banki, linie lotnicze, operatorzy płatności, systemy uwierzytelniania dwuskładnikowego oraz platformy komunikacyjne wymagają tego formatu.

Jest jeszcze drugi, mniej oczywisty powód. E.164 zapewnia każdemu numerowi telefonu na świecie dokładnie jeden kanoniczny zapis. Baza danych przechowująca numery w formacie lokalnym musi traktować 0207 183 8750, 020-7183-8750 i +44 20 7183 8750 jako potencjalnie należące do tego samego klienta. Baza przechowująca numery w formacie E.164 nie musi tego robić, ponieważ istnieje tylko jeden sposób ich zapisu.

Jak przekonwertować numer lokalny na format E.164

To trzy kroki, a właśnie drugi z nich jest najczęściej wykonywany nieprawidłowo.

1. Znajdź kod kraju. +1 dla Stanów Zjednoczonych i Kanady, +44 dla Wielkiej Brytanii, +91 dla Indii, +49 dla Niemiec, +7 dla Rosji i Kazachstanu. Kody wszystkich krajów znajdziesz w sekcji kodów kierunkowych.
2. Usuń prefiks krajowy. W większości krajów przed numerem podczas wybierania połączenia krajowego dodaje się cyfrę — zwykle 0, a czasem 8. Jest to instrukcja kierowania połączenia, a nie część numeru, dlatego trzeba ją usunąć przed dodaniem kodu kraju. To najczęstszy błąd.
3. Połącz elementy, zaczynając od znaku plus, i usuń wszystkie spacje oraz separatory.

Kraj	Zapis lokalny	Prefiks krajowy	E.164
Wielka Brytania	020 7183 8750	0	+442071838750
Niemcy	030 901820	0	+4930901820
Indie	022 2202 4000	0	+912222024000
Australia	(02) 9374 4000	0	+61293744000
Rosja	8 495 123-45-67	8	+74951234567
Stany Zjednoczone	(415) 555-2671	brak	+14155552671
Meksyk	55 1234 5678	brak od 2019 roku	+525512345678

Stany Zjednoczone i Kanada nie mają prefiksu krajowego — cyfra „1”, którą wybiera się przed numerem zamiejscowym, jest samym kodem kraju, dlatego z numeru amerykańskiego nie trzeba nic usuwać. Meksyk zniósł prefiks krajowy oraz osobny prefiks komórkowy w sierpniu 2019 roku, więc instrukcje napisane wcześniej są nieaktualne.

Jeśli wolisz zlecić sprawdzenie zamiast samodzielnie analizować numer, wklej go do walidatora numerów telefonów, a narzędzie wskaże kraj, oczekiwaną długość oraz to, czy początkowe cyfry oznaczają numer komórkowy czy stacjonarny.

Pięć błędów, które psują konwersję

Każdy z nich prowadzi do powstania numeru, który wygląda wiarygodnie, ale nie działa.

Pozostawienie prefiksu krajowego. +44 020 7183 8750 to najczęstszy błąd na świecie. 0 trzeba usunąć.

Usunięcie początkowego zera, które jest częścią numeru. To błąd odwrotny, występujący w krajach, w których numer krajowy po usunięciu prefiksu krajowego rzeczywiście zaczyna się od zera. Klasycznym przykładem są Włochy: włoskie numery stacjonarne zachowują początkowe 0 w formacie międzynarodowym, więc rzymski numer 06 1234567 ma postać +3906 1234567, a nie +396 1234567. Włochy są wyjątkiem, który często powoduje błędy właśnie dlatego, że w pozostałych krajach obowiązuje odwrotna zasada.

Dodanie kodu wyjścia razem ze znakiem plus. +01144… nie jest numerem. To 00 i + wykonujące tę samą funkcję dwukrotnie.

Użycie +1 dla dowolnego numeru w Ameryce Północnej bez sprawdzenia numeru kierunkowego. Kod kraju +1 jest wspólny dla Stanów Zjednoczonych, Kanady i dwudziestu państw karaibskich. +1 876 oznacza Jamajkę, a +1 242 Bahamy — połączenia do obu tych miejsc mają zupełnie inne stawki niż połączenia do numeru w Stanach Zjednoczonych. Walidator numerów telefonów ustala, do którego kraju faktycznie należy numer +1.

Przechowywanie numeru w kolumnie numerycznej. Wyjaśnienie znajduje się poniżej, a skutków tego błędu nie da się cofnąć.

Co z numerami zapisywanymi za pomocą liter?

Numery takie jak 1-800-FLOWERS to północnoamerykański zwyczaj marketingowy, w którym litery odpowiadają cyfrom na klawiaturze telefonu — ABC na 2, DEF na 3 itd. Nie jest to inny rodzaj numeru, tylko te same cyfry zapisane w łatwiejszy do zapamiętania sposób.

Warto wiedzieć dwie rzeczy. Działają tylko na klawiaturze z takim układem, który jest standardem w Ameryce Północnej, ale nie jest powszechny w innych miejscach. Ponadto pole numeru telefonu nie zamieni ich za Ciebie — przed zapisaniem lub wybraniem numeru trzeba przekonwertować je na cyfry. 1-800-FLOWERS to +18003569377.

Czego nie obejmuje E.164

Trzy elementy są często mylone z częścią numeru, choć nią nie są.

Kod wyjścia. 00 w większości krajów świata, 011 w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, 810 w kilku krajach. Tego kodu używa się zamiast znaku plus, gdy telefon lub aparat nie obsługuje tego znaku. Należy on do kraju, z którego dzwoni osoba, a nie do kraju numeru, dlatego nigdy nie występuje w formacie E.164. +44 i 01144 oznaczają ten sam cel, ale są wybierane z dwóch różnych miejsc.

Numer wewnętrzny. Numer wewnętrzny za centralą wybiera się po nawiązaniu połączenia, za pomocą tonów, i nie jest on częścią numeru E.164. Systemy, które muszą go przechowywać, zapisują go w osobnym polu. Zobacz wybieranie numerów wewnętrznych i obsługa menu telefonicznych, aby dowiedzieć się, jak wysyłać go automatycznie.

Formatowanie. Spacje, myślniki, nawiasy i kropki służą tylko do prezentacji numeru. +44 20 7183 8750 to czytelny dla człowieka zapis +442071838750; standardowy format nie zawiera żadnego z tych znaków.

Czy dłuższy numer zawsze jest prawdziwym numerem?

Nie, a limit 15 cyfr jest często błędnie rozumiany. E.164 ogranicza całkowitą liczbę cyfr po znaku plus do 15, ale prawie żaden kraj nie wykorzystuje wszystkich 15. Numery krajowe mają zwykle od 8 do 11 cyfr, dlatego kompletny numer międzynarodowy zazwyczaj ma od 10 do 13 cyfr wraz z kodem kraju.

Długość jest przydatnym, ale niedoskonałym sposobem sprawdzania poprawności. Każdy kraj publikuje plan numeracji, który określa długość numerów oraz używane prefiksy, a numer wykraczający poza te zakresy jest nieprawidłowy. Sama długość nie pozwala jednak stwierdzić, czy numer jest przydzielony — czyli czy korzysta z niego rzeczywisty abonent. Można to ustalić tylko przez wykonanie połączenia lub sprawdzenie bazy operatora, a żaden walidator offline, w tym nasz, nie twierdzi inaczej.

Czy E.164 informuje o operatorze lub o tym, czy numer jest komórkowy?

W przeszłości prefiks informował o obu tych rzeczach. Dziś nie daje wiarygodnej odpowiedzi na żadną z nich.

Zakresy prefiksów w krajowym planie numeracji były przydzielane konkretnym operatorom i określonym rodzajom usług, więc +447… oznaczało numer komórkowy w Wielkiej Brytanii, a kolejne cyfry wskazywały sieć. Następnie pojawiła się możliwość przenoszenia numerów, dzięki której abonenci mogli zachować numer przy zmianie operatora. W większości krajów na stałe zlikwidowało to możliwość ustalania operatora na podstawie prefiksu.

Rozróżnienie między numerem komórkowym a stacjonarnym pozostaje bardziej wiarygodne, ponieważ przenoszenie numerów jest zazwyczaj ograniczone do operatorów tego samego typu. Numer, który zaczynał się w zakresie komórkowym, prawie zawsze w nim pozostaje. To silna wskazówka, ale nie gwarancja — ma też znaczenie dla cen, ponieważ w większości krajów połączenia na numery komórkowe i stacjonarne mają różne stawki. Wyjaśnienie przenoszenia numerów omawia informacje, które nadal są wiarygodne.

Prawidłowe przechowywanie numerów

Jeśli tworzysz coś, co przechowuje numery telefonów, trzy zasady oszczędzą Ci wielu problemów w przyszłości.

Przechowuj numer w formacie E.164, wyświetlaj go w formacie lokalnym. Zachowaj kanoniczny zapis w bazie danych i formatuj go dla odbiorcy dopiero w momencie wyświetlania. Odwrotne podejście — przechowywanie tego, co wpisał użytkownik — prowadzi do tabeli, w której ta sama osoba pojawia się trzy razy.

Przechowuj numer jako tekst, nigdy jako liczbę. Kolumna typu całkowitego po cichu usuwa początkowy znak plus, a w każdym kraju z prefiksem krajowym usuwa również początkowe zero. To naprawdę częsty błąd powodujący utratę danych, którego później nie da się naprawić.

Pytaj o kraj osobno, gdy zbierasz numer, albo ustawiaj go na podstawie znanego sygnału. Formularz, który przyjmuje sam numer lokalny i próbuje odgadnąć kraj, pomyli się właśnie w przypadku użytkowników, dla których poprawność ma największe znaczenie — osób przebywających za granicą.

Podsumowanie

E.164 to znak plus, kod kraju i numer krajowy z usuniętym prefiksem krajowym, zapisane jako jeden ciąg bez spacji, zawierający maksymalnie 15 cyfr. +442071838750, a nie 020 7183 8750.

Prawidłowa konwersja sprowadza się do jednego pomijanego kroku: usuń początkową cyfrę prefiksu krajowego — 0 w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Indiach i Australii, 8 w Rosji — a dopiero potem dodaj kod kraju. Kody wyjścia, takie jak 00 i 011, nigdy nie są częścią numeru, podobnie jak numery wewnętrzne i znaki formatowania. Przechowuj kanoniczny zapis jako tekst, wyświetlaj go w formacie lokalnym oczekiwanym przez odbiorcę, a każdy kolejny system przekieruje połączenie bez pytania, skąd dzwonisz.